T-Mobile dance

 

Zelfs ik word hier vrolijk van….haahaha….goede experience hoor…..

Pepernoten, pepernoten

Beste mensen,

Zoals jullie weten, heb ik al tijden niet meer gepost op mijn blog. En nu….moet ik ook nog verantwoording aan mijn weinige lezers gaan afleggen (volgens mij bestaand uit twee docenten meer niet) ….wonderlijk is het toch hoe het werkt….werkelijk geniaal…………ik met mijn schuldgevoel dat tegelijkertijd omkantelt in recalsitrantie van waarom zou ik, ik doe het lekker niet en eerlijk gezegd heb ik nog geen antwoord op mijn vraag waarom ik zou.

Ik heb het gevoel iets schuldig te zijn aan anderen om iets wat ik heb nagelaten te doen………..

Ik heb goed nagedacht……..ik heb vaak gedacht.,,,,,,,oh ik moet nu iets posten, want anders zijn mijn docenten ontevreden over mij, of  ik over mezelf omdat ik vind dat ik het moet doen, want ik studeer immers multimedia……

Het minste wat je kunt doen is dan wel je eigen blog beginnen.

Nou ik moet mezelf en misschien anderen nog meer ontzettend teleurstellen.

Ik ben geen blogger. Van nature niet. Ik heb vanavond met verbazing toegekeken hoe mijn buurmeisje van 17 jaar wel 7 filmpjes over haarzelf wist op te rakelen uit YouTube. Ik vroeg haar nog, vind je dat niet erg, dat iemand je fimpt en dat je te kijk wordt gezet voor de hele wereld?

Toch generatiekloof vermoed ik, want ze antwoordde met: Nee, is leuk toch?

Waar gaat het heen en waarom eisen mijn docenten dat ik – in principe – mijn hele hebben en houwen (want daarmee hebben ze ook show gemaakt in HongKong) – als pepernoten of ander snoepgoed -  de wereld in strooi?

Ik ben van nature niet zo en ik denk ook dat ik nooit zo worden zal.

Ik heb met interesse de discussie van Keen vs Weinberger gevolgd na het laatste college dat ik heb meegemaakt:

http://online.wsj.com/article/SB118460229729267677.html

En misschien wel door deze discussie, die me zeer diep greep,  kwam ik bij mezelf op een cruciaal punt:

Ik wil niet tot de monkeys behoren…….. ik voel me niet geroepen om alles wat ik denk de wereld in te plempen en te schreeuwen……….

Ik ben wel bezig met ons vak, maar op een bescheidenere manier.  Als ik iets van interesse vind, mail ik dat door naar vrienden, vakgenoten, collega’s.  Maar ik zet het niet op een voor iedereen in te zien openbaar blog

Waarom is dat?

1. Ik hecht waarde aan wie ik ben. Hetgeen ik tegenkom, vormt mij.

2. Dat wat ik ben en wie ik denk te zijn wens ik NIET met de hele wereld te delen – kennelijk is dit een steeds zeldzaam wordend standpunt, zeker als je web 2.0 0f 3.0 wilt bedrijven (en dus wil mee blijven gaan met de “vooruitgang “in deze maatschappij)

3. Door het doorsturen naar vrienden, denk ik dat alleen zij niet alleen die informatie ook krijgen (exclusief) maar dat zij een intiem gedeelte van mijn belevenis meemaken – ik wil nl. dat zij dat zien en ik wil dus waarschijnlijk ook dat zij zich gaan afvragen waarom ik dat belangrijk vindt en daarmee deel ik dus een stukje van mezelf met degenen die ik verkies (MAAR NIET VIA EEN BLOG MET DE HELE WERELD).

karel als obi wan kanobi

Sinds kort heb ik een aanloopkat, niet ouder dan een jaar. Die kat is interessant omdat ie zich letterlijk “ingelikt” heeft en zijn positie met een ENORM charme offensief binnen onze gemeenschap van drie katten en twee volwassenen heeft verworven. Zijn naam is Jip en hij is van drie huizen verderop. Hij is nu het lievertje van allemaal. En het erge is: ik vind het vreselijk dat ik bewust was van het offensief maar er toch niet tegen bestand leek. Elke keer als die kat binnen komt, geeft ie eerst een kopje. En dan te bedenken dat ik begonnen ben met stenen te gooien zodra ie op “ons territorium” kwam, om mijn eigen katten te beschermen tegen de grote indringer. Wat andere katten duidelijk niet lukt (kennelijk is ons huis op de een of andere manier een trekpleister voor katten – nee geen veredelde drogist…) is het Jip wel gelukt.

Karel was de grootste tegenstander. hij was het enige beschermende “wilde” mannetje. En maar blazen, sproeien zelf. Die andere twee zijn vrouwtjes Piuma – veertje in het italiaans en Kees – zus van Karel, moeder van Piuma), die vinden alles best, zolang ze maar aandacht en brokken krijgen (ook bedenkelijk trouwens).

Vandaag was Jip in een van de vele schijngevechten met Karel. Jip ligt plat op de grond, terwijl ie eigenlijk nu al groter is dan Karel en Karel zit zo recht mogelijk, kop opgeheven voor hem. “Ik ben de baas”.  Waar Jip zegt “Ik wil spelen, spelen, spelen”, hoor je Karel bijna zeggen: “Relax, rustig an. Er is tijd zat”.

Karel als Zen-master met een overleergierige  en enthousiaste Jip. Tja. Wie is mijn Obi Wan Kanobi?

de mazen van de wet

Ik werd zojuist opgeschrikt door het nieuwsbericht dat downloaden dus toch illegaal blijkt te zijn. Om het nog wat ingewikkelder te maken. Ik denk dat niemand het meer snapt en er wordt al helemaal niet duidelijk gemaakt waarom. Niet dat ik zo’n fervent downloader ben, maar heel af en toe haal ik wel eens een liedje van Limewire en het gemak dient de mens.

Het is net als door rood rijden met de fiets (waar ik laatst ook een boete voor kreeg) : Je voelt je geen boef, je bent je van geen kwaad bewust, en toch mag het niet. “Het is voor uw eigen veiligheid mevrouw”, wist de agent me ook nog te vertellen toen ik vroeg waarom het eigenlijk zo erg was dat ik door rood gereden had als ik toch zelf uitkijk.  “Dus ik krijg voor mijn eigen veiligheid een boete van 60 euro? ” vroeg ik de agent met een kloppend hart in mijn keel (want ja respect voor autoriteit is me in mijn opvoeding wel bijgebracht). “Wat nou als ik er zelf voor kies het risico te lopen dat ik omvergereden wordt?” Waar ligt de grens tussen zelfbeschikkingsrecht en de wet? Iedereen die ik vertel dat je al fietsend een boete krijgt neemt de arm der wet in feite niet serieus. “Ga echte boeven vangen, ga iets nuttigs doen, belachelijk”, waren de reacties in mijn directe omgeving. En ja, eigenlijk was dat ook mijn reactie. Maar ja, die man doet ook maar zijn lullige werk.

Dus nu met deze uitspraak van een haagse rechter is er weer nutteloze werkverschaffing bij. Stel je voor dat ieder ip-adres vanwaaruit illegaal gedownload wordt een boete op de mat krijgt, waarvan de hoogte is gerelateerd aan het aantal MB of Gig dat je hebt binnengehaald. haha. Ik zie het al voor me.

Ik dacht echt: In welk tijdperk leven we? Zijn er nou echt geen lichten in de maatschappij die kunnen gaan met de ontwikkelingen maar door dit soort wetjes de praktijk juist willen afremmen? Een voordeel: Mensen worden  over het algemeen van dit soort verboden erg creatief.

Persbericht:

Downloaden wel illegaal

Tot nu toe was downloaden op zich niet illegaal, een uitspraak van de rechter verandert de zaak. Foto GPD/Phil Nijhuis

AMSTERDAM – Het downloaden van films en muziek is wel degelijk illegaal. Mensen die zich hieraan schuldig maken, overtreden volgens een uitspraak van de Haagse rechter de wet. Tot nu was downloaden op zich niet illegaal. Internetters mochten voor eigen gebruik films en muziek via internet ophalen, ook al werd die illegaal aangeboden.

Ondanks druk van de auteursrechtenlobby bevestigde toenmalig minister Piet Hein Donner van Justitie vorig jaar dat downloaden voor eigen gebruik wordt gedoogd, maar dat ‘openbaar maken’ – het opnieuw aanbieden van het materiaal via sites, downloadprogramma’s of cd’s en dvd’s – wel vervolgd kan worden. Maar volgens de rechtbank in Den Haag is het wel degelijk een overtreding om muziek en films gratis van internet te halen. ”De rechtbank stelt voorop dat het maken van een privékopie van illegaal materiaal een illegale handeling is.” De uitzondering van Donner is volgens de rechter in strijd met de wet.

Volgens deskundigen betekent de uitspraak dat iedereen die een liedje of een film downloadt, daarvoor strafrechtelijk vervolgd kan worden. Met het vonnis in de hand kunnen de piratenjagers van Brein bovendien civiele zaken aanspannen tegen downloaders en hun internetaanbieders.

De rechter deed de uitspraak gisteren in een zaak tussen producenten van blanco cd’s en dvd’s tegen de auteursrechtenlobby, vanwege de kopieerheffing. Kopers betalen een vergoeding voor de schijfjes, tot veertig procent van de inkoopprijs, om daarmee rechthebbende film- en muziekproducenten schadeloos te stellen.

De producenten vinden de heffing dubbelop, omdat op de schijfjes materiaal wordt gezet waarover óf al auteursrechten zijn betaald bij aankoop van het orgineel, óf illegaal aangeboden muziek en beeld dat onder het gedoogbeleid is gedownload.

De uitspraak leidt er volgens hen toe dat consumenten straks kopieerheffing moeten betalen voor blanco dvd’s en cd’s waarop ze vervolgens geen gedownloade films mogen zetten.

Volgens de auteursrechtenlobby is de vergoeding bedoeld ale genoegdoening voor cd’s en dvd’s die de consument al in bezit heeft. (HET PAROOL)

Het geheugen van Nederland

Nederland en haar cultuur in kaart gebracht op een speelse manier:

http://www.geheugenvannederland.nl/exposities/gvnl-anno/intro.html

Nokia N95

Ik had een Nokia N95 aangesmeerd gekregen in de T-Mobile winkel. Ik dacht: tja misschien wel handig, zo’n multitelefoon die meer kan dan bellen. En ik wilde eigenlijk ook wel een Tom Tom. Vandaar dat  ik het abonnement koos met de populaire Nokia N95 telefoon.

Ik ben ermee naar New York geweest. Het was wel handig: kon er internetten, kon de weg zoeken, had een soort van agenda, ik vergat nooit meer een verjaardag, kon geluidjes opnemen (maar het is me nooit gelukt deze van de telefoon af te krijgen haha), en ik had geen camera nodig, want die zat in mijn telefoon. Sms-en met thuis, ja ik was wel content met het alles in 1 apparaat.  Vooral als je op reis bent is het handig, want thuis gebruikte ik al die functies niet of nauwelijks. Alleen op verveelde momenten dat je staat te wachten op de bus of de trein, denk je, goh, ik ga maar eens wat foto’s maken om de tijd te verdrijven.

Uiteindelijk wilde ik alleen maar bellen en sms-en. Af en toe was internet wel handig, maar toch nog te klein en moeizaam op zo’n telefoon.

Na drie maanden ging het ding stuk. Een grote breuk in het scherm, terwijl ik er niks raars mee had gedaan. Ik had enorme spijt van mijn hebberigheid. Ik wilde ook een keer hip en stoer zijn met zo’n telefoon, maar uiteindelijk kost het me alleen maar ergernis en geld. Ik heb nu een telefoon in bruikleen een hele simpele en eigenlijk voldoet ie prima: ik kan bellen en sms-en. Geen stoeren graphics en kleurenschermen. De breuk in het scherm bleek niet onder de garantievoorwaarden te vallen. Het zou me 100 euro kosten om hem te laten repareren, maar ik ben ertoe geneigd om liever een simpelere telefoon te kopen en hem niet te laten maken.

Jammer dan van dat wurgcontract dat nog 1 jaar en 9 maanden voortduurt.

Wat schetste mijn verbazing vandaag: Dit persbericht:

Beller laat zich meevoeren in megapixelgekte

Door Bard van de Weijer
gepubliceerd op 27 juni 2008 07:33, bijgewerkt op 27 juni 2008 10:57

AMSTERDAM – Bijna elke Nederlander heeft een computer in zijn broekzak waar de NASA jaloers op is. En je kunt er nog mee bellen ook. Want mobiele telefoons hebben tegenwoordig allemaal e-mail- en internettoegang, games, een camera en chatmogelijkheden. Helaas gebruikt de helft van de bezitters al die toepassingen niet.

Mobiele bellers willen maar drie zaken, blijkt uit een onderzoekje door het onderzoeksbureau MetrixLab in opdracht van het telecombedrijf Telfort: storingsvrij telefoneren en sms’en, een lange gebruiksduur van de accu en begrijpelijke menu’s.

Alle andere mogelijkheden laat velen koud. Drie op de vier bezitters ontvangen onderweg geen e-mail en hebben daar ook geen behoefte aan. Foto’s en video’s maken? Laat maar.

Dat er toch telefoons worden verkocht waarmee met gemak een space shuttle gelanceerd kan worden, komt volgens marketingdirecteur Sander Gielen van Telfort doordat sprake is van een wedloop onder fabrikanten van mobieltjes.

‘Wie heeft de beste camera, met de meeste megapixels. Daar moeten makers zich in onderscheiden, omdat alle basisfunctionaliteiten inmiddels goed zijn’, zegt Gielen. ‘Het lijkt wel alsof de consument zich laat aanpraten dat hij een camera met 5 megapixels nodig heeft. Maar hoe geavanceerder je telefoon is, des te eerder is de batterij leeg.’

Telfort zegt zich vooral te richten op zogenoemde sim-only-abonnementen, waarbij een klant zijn oude toestel houdt en alleen een aantal belminuten koopt. Al, zegt Gielen, neemt de meerderheid van de Telfort-klanten nog een abonnement met een mobieltje erbij.

Deze bellers krijgen op de website van Telfort als eerste de Samsung G600 voorgeschoteld. Dat toestel wordt geprezen om zijn 5 megapixelcamera, bluetooth, mms-mogelijkheden, e-mail, zijn agenda, en de aanwezigheid van voice-memorecorder, stopwatch en mp3-speler. Niet echt een eenvoudig modelletje.

‘Toch wel’, zegt Gielen. ‘Want dit type is al anderhalf jaar oud. Er zijn inmiddels nog veel geavanceerder toestellen te koop. Ons aanbod bevat relatief veel eenvoudige mobieltjes.’

Maar het belangrijkste is, zegt Gielen dat de klant beter zijn ‘oude’ mobiel een jaar langer kan gebruiken. ‘Zo bespaar je handenvol geld. Gratis telefoons bestaan niet.’

En deze meneer heeft dus gelijk. Ik heb het aan den lijve ondervonden.

Sleeve Facen

Sleeve Facen is een hit in Groot-Brittannie. Het is een echte hype. Op het net vind je talloze blogs en foto’s erover en er schijnen zelfs Sleeve Face parties georganiseerd te worden. Ha ha ha. Verkleedpartij met platenhoezen. Wat kun je er anders nog mee? Heel erg grappig vind ik het.

Adam

Ik was twee weken geleden enorm verbaasd over het volgende verboden reclamespot:

En vroeg me af, maakte me bijna kwaad, WAAR HOUDT HET OP? WAAROM MOGEN WE HIER NIET GEWOON OM LACHEN? Gaan we niet te ver in het paal en perk stellen aan wat mag en wat niet mag, vooral als er een klein beetje religie om de hoek komt kijken?

Gelukkig ben ik niet de enige, want het spotje bleek alsnog een grote hit te zijn, ook in de gay-scene.

Belgie

Ik wilde al een tijdje lang schrijven over mijn tripje naar Belgie met Pinksteren, en zo heb ik wel meer onderwerpen waarbij ik denk: onthouden voor het blog, maar op de een of andere manier komt het er maar niet van.

De verassing was in dit geval de beste ervaring. Aanvankelijk zouden we gaan fietsen in de Ardennen, maar vanwege een ziekte van een vriend veranderde dat in een weekendje Antwerpen. Ik boeken online en twee weken later stonden we met onze auto in Antwerpen. Zoeken naar het hotelvoucher: oh oh…… Ik geloof dat we naar Brussel moeten… haha. Ik heb nog nooit zo verbaasd gekeken denk ik. Ik kreeg ter plekke de slappe lach.

In Brussel waren we allebei nog nooit geweest. We vielen met onze neuzen in de boter: we sliepen 100 m. van het Europees Parlement en het was “De dag van Europa”. Ik had er nog nooit van gehoord, maar in Brussel betekent dat een vrije dag voor alle ambtenaren.

‘s Avonds kwamen we in een communistisch cafe terecht: de dolle mol. Ze vonden het fantastisch dat Marx en Engels het communistisch manifest in Brussel hebben geschreven en zijn een soort politiek cafe / website begonnen. Het was nog een van de weinig overgebleven politieke cafe’s in Brussel, wist de eigenaar ons te vertellen: http://www.dollemol.be/

Natuurlijk zijn we ook naar het Atomium gegaan. Ik had er van te voren een suf Eiffeltorengevoel bij, maar niets bleek minder waar. Ik vond het er superleuk en interessant. Het Atomium wordt actief ingezet door de Belgische overheid om de eenheid van Belgie te benadrukken. Het is nl. 50 jaar geleden dat daar de Wereldtentoonstelling plaatsvond en Brussel het middelpunt van de wereld was. Het gevolg was een ophemeling van 1958 en van die wereldtentoonstelling. Wij hebben een dvd gekocht waarop ook enkele leuke reclamespotjes staan over de eerste koelkast, schoonmaakmiddelen, chocolade fantastisch!

Ik neem de dvd wel mee naar de les, want het is gewoon te leuk.

Op youTube vond ik ook nog een filmpje over hoe fantastisch Belgie is, geinitieerd door de Belgische overheid.

Interesting. Nederland, Turkije en tal van andere landen hebben enkel voetbal nodig.

ouwe lullen pen

Mijn vriend biechtte me zojuist op, dat hij de laatste tijd bewust parker pennen gebruikt, omdat hij dan weet dat die pen van hem is. Hij is leraar. Kennelijk gebruikt niemand, geen leerling – geen docent, meer parker pennen. Ik weet nog dat Parker een status-symbool was. Als je een parkerpen had dan was je wat. Nu geldt dat meer voor Waterman. Het gekke is, dat onder pennen geen tv-reclames bestaan.

Parker heeft denk ik- een marktsegment verloren en moet dat eigenlijk terugverdienen.

M.